Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου 2014

Σε μένα όχι. Σε σας;

«Σε ποιόν αρκεί “μισή Πατρίδα”»?

  Άρθρο- παρέμβαση για την ανάγκη Εθνικής Συνεννόησης.
Φίλες και φίλοι,
Όπως θα έχετε αντιληφθεί, διαβάζω πολύ προσεκτικά τα σχόλιά σας και απαντώ σε όσα θεωρώ ότι περιέχουν υψηλή ένταση και αγωνία, ακόμα και σε αυτά που με αμφισβητούν και μου αρνούνται το δικαίωμα της προσωπικής γνώμης και συμμετοχής στα τεκταινόμενα.
Αποφεύγω συστηματικά την κομματική προσέγγιση των γεγονότων και της κρίσης, ακριβώς γιατί θέλω να διατηρώ την ψυχραιμία μου και να εστιάζω στο μεγάλο και μόνο διακύβευμα που είναι η Ελλάδα.
Στο κλίμα των ημερών, όμως, κάθε υπεύθυνος πολίτης, οφείλει να διατυπώνει την γνώμη του. Γιατί η σιωπή σε τέτοιους καιρούς, εμπεριέχει και σκοπιμότητες, αλλά κυρίως, είναι συνενοχή.
Φίλοι μου,

Ποτέ στο παρελθόν δεν φοβήθηκα τόσο πολύ για την κοινωνική μας συνοχή, όσο τούτες τις μέρες.
Από παντού ένταση. Από παντού αντιφατικά μηνύματα απόγνωσης έως υπερφίαλης αισιοδοξίας. Από παντού μια αύρα πως «δεν χωράμε όλοι κάτω απ’τον ίδιο ουρανό». Μα, συλλογιστείτε. Ποιό δίκιο και ποιό άδικο αξίζουν σαν τίμημα την Πατρίδα;
Κι αν επικρατήσει η μία κομματική άποψη ή η άλλη, τι νόημα θα έχουν οι πολιτικές σε μια κοινωνία διχασμένη και αδύναμη να υποδεχθεί ένα κοινό καλύτερο μέλλον;
Η ευθύνη μεγάλη. Για όλους μας. Γιατί, μέσα στο πλαίσιο της Δημοκρατίας δεν υπάρχουν αδιέξοδα και όταν ο Λαός οδηγηθεί στην κάλπη θα πράξει αυτό που κρίνει σωστό.
Γελούν και τρίβουν τα χέρια τους οι ξένοι με την διχόνοια μας.

Μοιάζουμε ανήμποροι να δούμε το αυτονόητο.
Ότι εύκολα, πολεμώντας με πάθος τον φασισμό και τον ρατσισμό, μπορεί να μεταλλαχθούμε σε κάτι χειρότερο κι από αυτό που πολεμάμε.
Ότι εύκολα, αρνούμενοι στον διπλανό μας το δικαίωμα να θεωρεί πως έχει δίκιο, τότε καταργούμε στην πράξη την Δημοκρατία.
Ποιά είναι η λύση λοιπόν; Να μοιράσουμε την Πατρίδα στα δύο; Να ξυπνήσουμε μια μέρα ζώντας σε «μισή Πατρίδα»;
Γιατί να θυμάστε ότι τα Έθνη «λιγοστεύουν», όσο χαλαρώνει η συνοχή τους. Όσο αφήνουν πίσω τους αδύναμους κι αγανακτισμένους πολίτες που δεν νοιάζονται για καμιά σημαία, παρά μόνο για εκδίκηση.
Φίλες και φίλοι,
Το κακό βρίσκεται έξω από την πόρτα μας κι όταν ξεσπάσει δεν θα κάνει διακρίσεις. Είτε όλοι μαζί θα σκεφθούμε σαν Έλληνες, είτε όλοι μαζί θα χαθούμε.
Ας μην νοιαζόμαστε τόσο για την τύχη αυτών που καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη του Έθνους. Αυτοί και πάλι «νύχτα θα το σκάσουν». Εμείς, όμως, θα μείνουμε εδώ. Να κοιτάζουμε τα ωραία ερείπια που θα αφήσει πίσω του ο διχασμός.
Σκεφτείτε λοιπόν. «Σε ποιόν αρκεί “μισή Πατρίδα”»; Σε μένα όχι. Σε σας;

Πηγή : Κατερίνα Παναγοπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου