Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Είπα να πάψω να γράφω για σένα.!!!

Της Θάλασσας !
.

 Ο κόσμος άλλαξε τόσο πολύ.

Τα χρόνια που ξέραμε, τα περασμένα
πια δεν υπάρχουν. Τώρα η βολή

και μόνο το χρήμα: Να, δες την άμμο,
σαν είδος πωλείται, οικοδομικό.
Το αλάτι στο πήρανε κι αφήσανε χάμω,
είναι πια θέμα λογιστικό.

Φαντάζει δύσκολο πως κάτι θ’ αλλάξει.
Θα πρέπει κάτι το φοβερό.
Κάποιος σωτήρας ίσως τα φτιάξει,
μόνο ποιος πες μου να σ’ τόνε βρω.

Ά, τώρα τα φύκια σου τα τηγανίζουν.
Καλά, για τα ψάρια δεν συζητώ.
Πωλούν τα κοράλλια σου και θησαυρίζουν.
Φορούν τα κοχύλια σου σαν φυλαχτό.


Κι ακόμη, το αίμα σου, που λένε πετρέλαιο,
τ’ αντλούν ασύδοτα, πανευτυχείς!
Εδώ στην Ελλάδα του κάνουμ’ ευχέλαιο.

Ξέρω, για μένα θ’ ανησυχείς
όμως, κι αν έπαψα για σένα να γράφω,
στο κατά βάθος, σε νοσταλγώ.
Ρηχή στους τοίχους μου μ' αγάπη σε βάφω,
να μου 'ναι δύσκολο για να πνιγώ...

.


©Γιώργος Ν. Μανέτας
Δωρεάν Hλεκτρονικό Βιβλίο
http://joom.ag/gr5b#.U-IXne0Irlg

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου