Τετάρτη, 18 Μαρτίου 2015

Σείστηκε η γη !!!!

Ξέσπασμα οργής
Μεγάλη κατάρα έπεσε σε τούτη εδώ την χώρα,
μόνο που ο λαός είναι ασθενής βαριά και κοιμάται όλη την ώρα.
Τον βλέπει και αναρωτιέται ο ποιητής, μήπως και τον ξυπνήσει
άραγε θα θυμηθεί ότι αυτό το έχει ξαναζήσει;
Δυό ντουζίνες χρόνια είχαν περάσει από την φοβερή αποστασία
και από τότε άλλες δυό για ετούτη δω την νέα συνομωσία.
Τον πλάνεψαν τα μέσα και τα έντυπα, εντέχνως του έριξαν τα ψέματα
σκάνδαλα μεγάλα δήθεν αποκάλυπταν, του άναψαν τα αίματα.
Έστησαν τότε επιτροπές,τους κλέφτες να τους ρίξουνε βαθιά μέσα στο ρέμα
ήρθαν της κάθαρσης τα δικαστήρια και τότε φανερώθηκε ξεκάθαρα το ψέμα.
Θυμήσου, αυτό το έχεις ξαναζήσει.

Σείστηκε η θάλασσα,τρέχουν οι γιατροί τον ασθενή να τον καλμάρουν
μακριά από τον ποιητή να τον τραβήξουν,ξανά τον έλεγχο να πάρουν.


Ε ποιητή, τι ενοχλείς τον ασθενή, θέλεις να ξυπνήσει;
την αλήθεια ολάκερη να δεί και όλους να μας πυρπολήσει;
Είμαστε οι δικοί του οι γιατροί, τελάληδες , συγγραφείς και ιερείς
δεν έχει ανάγκη από ποίηση, πως θα τον γιατρέψεις εσύ θαρρείς;
Δεν μας πειράζει που είναι ασθενής, αρκεί να είναι φρόνιμος
εμείς του δίνουμε τα φάρμακα, ώστε ο λήθαργος να είναι μόνιμος.
Και για της ψυχής του το καλό εμείς φροντίζουμε, για του Θεού την θέληση
αφού πρώτα ως καλοί ιερείς φροντίζουμε να είναι,κατά την δική μας βούληση.
Βιβλία πολλά του δίνουμε, που με σπουδή εμείς έχουμε γραμμένα
για τους ηγέτες που τον πρόδοσαν, για όλα τα περασμένα.
Χρόνια πολλά τον κανακεύουμε, μισή αλήθεια βάζουμε μέσα στο μυαλό του
γιατί ως ασθενής δεν την αντέχει ολόκληρη, φροντίζουμε για το καλό του.
Ανάθεμά σε ποιητή, αλίμονο και εις εσέ εάν ο ασθενής ξυπνήσει
αλίμονο εάν θυμηθεί ότι αυτό, το έχει ξαναζήσει.

Νάτος που ξυπνά και ευθύς ο ποιητής μετάνιωσε για την αποκοτιά του
γιατί έχυνε δάκρυα θυμού, τόσο οργισμένη ήταν η ματιά του.

Τι αναμνήσεις μου φερε τούτος δω ο ποιητής,τον ύπνο μου ταράξανε
σαν εφιάλτης φάνηκαν τα όσα έγιναν, τόσο πολύ με συνταράξανε.
Πόσο ήθελα να τα ξεχάσω και μακριά πίσω μου όλα να τ’ αφήσω
γι ’αυτό και βρώμικα ονόμασα τα χρόνια αυτά, για να μην τα ξαναζήσω.
Όμως οι δαίμονες γυρίσανε, βγήκανε πάλι τα θηρία, τα παλαιά τα φίδια
τους γνωρίζω τώρα πια καλά, ως και τα ονόματα αφήσανε τα ίδια.
Ομοθυμαδόν βγήκαν οι τελάληδες, όμοιοι με τους άλλοτε, έχουν το ίδιο αίμα
χωρίς αναισθησία με χειρούργησαν, με φλόμωσαν στο ψέμα.
Ντροπιάστηκαν οι γιατροί, τα δικά τους λόγια είχε του πορίσματος ο κόλαφος
σιώπησαν και οι τελάληδες, την γλώσσα τους την έκαψε της λίστας ο τραγέλαφος.
Δεν καταράστηκε ο Θεός αυτόν αλλά τους γιατρούς, για την μεγάλη τους κακία
πόσο μεγάλο μίσος έβγαλαν, ούτε ο διάβολος δεν θα σκάρωνε μια τέτοια αδικία.
Αυτοί οι τσαρλατάνοι οι γιατροί, έκαναν πειράματα με την υπομονή του
τότε με πάνες τώρα με λίστες, λαγός την φτέρη γύρευε κακό στην κεφαλή του.
Δυό ντουζίνες χρόνια είχαν περάσει που ξεκίναγε η παλιά η τραγωδία
και από τότε άλλες δυό για να μου στήσουν τούτη δω την νέα παρωδία.
Ναι, τώρα το θυμάμαι καθαρά, αυτό το έχω ξαναζήσει.

Αίφνις ο ασθενής σηκώνεται, αγριεμένος αρπάζει τον δαυλό και αφήνει τον ορό του
κι αν κανείς του τύχει μπροστά του και τον δεί, ας κάνει τον σταυρό του.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου