Τρίτη, 7 Απριλίου 2015

ΤΟ ΨΕΥΤΗ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕΤΕ ??

O Πρωθυπουργός το διαψεύδει. 
Ο υπουργός Οικονομικών το διαψεύδει. 
Το ΔΝΤ διά στόματος Λαγκάρντ, η Κομισιόν μέσω Γιούνκερ και η ΕΚΤ διά του Ντράγκι, όλοι διαψεύδουν ότι η Ελλάδα πρόκειται να βγει από το ευρώ. Κι όμως, όλοι ή σχεδόν όλοι-δημοσιολογούντες, αναλυτές και πολιτικοί, εγχώριοι και της αλλοδαπής-, επιμένουν ότι η Ελλάδα κάθε μέρα που περνά έρχεται ολοένα και πιο κοντά στο πιστωτικό γεγονός, τη χρεωκοπία και την αναπόφευκτη έξοδο από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα.
"Είναι πράγματι αξιοπερίεργο, άμα και ενοχλητικό, αυτό που συμβαίνει μ’ αυτή τη χορωδία της καταστροφής. Οι ίδιοι άνθρωποι με άλλη παρτιτούρα, εξίσου μονότονη και κακόηχη", μας λέει κορυφαίος υπουργός της κυβερνήσεως. Και συμπληρώνει: "Όχι, δεν πρόκειται να χρεωκοπήσουμε ούτε θα βγούμε από το ευρώ. Τον Ιούλιο θα υπάρξει συνολική συμφωνία, περιλαμβανομένης και της αναδιάρθρωσης του χρέους, που θα αλλάξει ριζικά τα δεδομένα της χώρας".
Ο συνομιλητής μας, αναγνωρίζει τις δυσκολίες με τα ταμειακά διαθέσιμα και τη ρευστότητα, τις χαρακτηρίζει όμως "πρόσκαιρες" και εμφανίζεται αισιόδοξος για την εκπλήρωση όλων των υποχρεώσεων του κράτους, τόσο έναντι των μισθωτών και συνταξιούχων του δημοσίου όσο και του ΔΝΤ, τον Απρίλιο και το Μάϊο. Όσο κι αν δεν θέλει να το ομολογήσει εν τούτοις, επειδή είναι έξυπνος και σοβαρός άνθρωπος, κατανοεί ότι η εξυπηρέτηση των αναγκών του δημοσίου επιτυγχάνεται επειδή η κυβέρνηση αφενός έχει σταματήσει να πληρώνει τους προμηθευτές του δημοσίου και αφετέρου επειδή έχει βάλει χέρι στα αποθεματικά των ταμείων, αλλά και επειδή περιορίζει, καθυστερεί ή και δεν εκπληρώνει τις, εκ του προϋπολογισμού απορρέουσες, υποχρεώσεις του κράτους έναντι φορέων και επιχειρήσεων δημοσίου χαρακτήρα. Όπως κατανοεί ότι δεν πείθει όταν υποστηρίζει ότι "αυτά γίνονται επειδή βρισκόμαστε σε έκτακτες συνθήκες, σ' έναν ιδιότυπο πόλεμο".
Πάντως, η άποψη του συνομιλητή μας φαίνεται πως, ασχέτως επιμέρους προσεγγίσεων ή και διαφωνιών τακτικής, είναι κυρίαρχη στην κυβέρνηση και οπωσδήποτε εκτός από το οικονομικό επιτελείο εκφράζει αυθεντικά και τη γνώμη του πρωθυπουργού για τα γιγνόμενα και τα μελλούμενα, ο οποίος, να σημειώσουμε, θεωρεί ότι τα αποτελέσματα της συνάντησής του με τον Βλαντιμίρ Πούτιν, τη Μεγάλη Τετάρτη στη Μόσχα, θα ενισχύσουν τη θέση της χώρας στις διαπραγματεύσεις με τους εταίρους-δανειστές της. Και τούτο επειδή, όπως λέει σε συνομιλητές του, θα καταδειχθεί έτι περαιτέρω η γεωπολιτική σημασία και ο σταθεροποιητικός της ρόλος της Ελλάδος στην ταραγμένη περιοχή της νοτιοανατολικής Μεσογείου. Βέβαια, σε αντίθεση με άλλους κυβερνητικούς παράγοντες, ο πρωθυπουργός κρατάει μικρό καλάθι όσον αφορά τις εναλλακτικές πηγές χρηματοδότησης της χώρας (από Ρωσία, Κίνα κ.α.) και περισσότερο ελπίζει στη σύναψη κάποιων διακρατικών συμφωνιών στους τομείς της γεωργίας και του τουρισμού και λιγότερο της ενέργειας αφού στον τομέα αυτό υπάρχουν ευρωπαϊκά αλλά και αμερικανικά εμπόδια.
Και μιας και αναφερθήκαμε στην ΕΕ και τις ΗΠΑ να σημειώσουμε ότι Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες, εκτός από τη γεωστρατηγική σημασία της Ελλάδος και τις επιπτώσεις στη διεθνή οικονομία από ενδεχόμενη έξοδό της από το ευρώ, έχουν και έναν επιπρόσθετο λόγο να μην θέλουν να υπάρξει, τώρα, πρόβλημα με την Ελλάδα. Και ο λόγος είναι οι εκλογές της 7ης Μαΐου στη Βρετανία. Εκτιμούν πως μια αναταραχή στην ευρωζώνη θα ενισχύσει υπερβολικά το εθνικιστικό κόμμα του Φάρατζ, κάτι που θα έχει ευρύτερες επιπτώσεις στην ευρωπαϊκή συνοχή, αλλά και τις αμερικανοβρετανικές σχέσεις. Αυτός, όπως εκτιμάται, είναι ίσως και ο σοβαρότερος λόγος που έχει οδηγήσει τους εταίρους-δανειστές μας, και πρωτίστως το δίδυμο Μέρκελ-Σόϊμπλε, να επιδεικνύουν -με την προτροπή βεβαίως και του Ολάντ που φοβάται ενίσχυση της Λεπέν στη Γαλλία από μια επιτυχία του Φάρατζ- πρωτοφανή, για τα δικά τους θεσμικά στάνταρτς, ανοχή έναντι της Αθήνας και της "δύστροπης" κυβέρνησης Τσίπρα. Όλα αυτά είναι σε γνώση της κυβερνήσεως και γι' αυτό προσπαθεί να διερεύνει όσο μπορεί "τα όρια ανοχής του συστήματος", κερδίζοντας το χρόνο και το χώρο που χρειάζεται για να έλθει σε συμφωνία με τους δανειστές. Το άριστο για την κυβέρνηση, όπως μας λένε υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί παράγοντες, θα ήταν το πρόγραμμα-γέφυρα μεταξύ του προηγούμενου μνημονίου και της νέας συμφωνίας που θα κληθεί να υπογράψει η Ελλάδα, να καθυστερήσει μέχρι τον Αύγουστο ώστε να είναι πιο κοντά οι εκλογές στην Ισπανία, όπου ο ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί πως μια εκλογική νίκη των Podemos μπορεί να αλλάξει ριζικά τα δεδομένα στην Ευρώπη.
Το δυστύχημα για τον Αλ. Τσίπρα και τους συνεργάτες του είναι ότι οι αλλαγές στην Ευρώπη μάλλον δεν δρομολογούνται στην κατεύθυνση που ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί. Στη Γαλλία επανακάμπτει ο Σαρκοζί, στην Ισπανία το Podemos μάλλον θα είναι τρίτο κόμμα και πιθανότατα θα σχηματισθεί κυβέρνηση μεγάλου συνασπισμού (οι Σοσιαλιστές με τους Συντηρητικούς του Ραχόϊ), κυβέρνηση Σοσιαλιστών -Συντηρητικών πιθανώς θα έχουμε και στην Πορτογαλία τον Σεπτέμβριο. Και ως γνωστόν Ισπανοί και Πορτογάλοι θέλουν να κρατούν αποστάσεις από την Ελλάδα καθώς θεωρούν ότι τα Προγράμματα Διάσωσης των χωρών τους αποδίδουν. Αντί για άνεμο προοδευτικής αλλαγής που θα άλλαζε, όπως πίστευε ο ΣΥΡΙΖΑ, το κλίμα στην Ευρώπη και θα έθετε τέρμα στην πολιτική της λιτότητας, πλέον το πιθανότερο είναι να έχουμε επικράτηση των συστημικών ευρωπαϊκών δυνάμεων.
Το δεύτερο πρόβλημα για τον ΣΥΡΙΖΑ και την κυβέρνηση Τσίπρα είναι ότι δεν δείχνουν να κατανοούν πως όσο καθυστερεί να υπογραφεί η συμφωνία και η χώρα βρίσκεται μετέωρη τόσο επιδεινώνεται η κατάσταση στην πραγματική οικονομία. Αγορά δεν υφίσταται. Οι λιανικές πωλήσεις πέφτουν. Χρήμα δεν κυκλοφορεί. Οι επιχειρήσεις έχουν διαλυθεί. Οι εξαγωγές μειώνονται. Οι τράπεζες απλώς διεκπεραιώνουν συναλλαγές. Η ανασφάλεια για το αύριο κορυφώνεται. Τα δημόσια έσοδα πέφτουν. Τα ταμειακά διαθέσιμα στέρεψαν. "Η χώρα, αν αναγκαστεί να επιλέξει, θα πληρώσει μισθούς και συντάξεις" λένε ο ένας μετά τον άλλο οι υπουργοί. Άραγες -μας λέει πρώην υπουργός Οικονομικών που συνεχίζει να απολαμβάνει τη συμπάθεια της κοινωνίας- έχουν σκεφθεί ότι όσο διαλύεται η οικονομία δεν πληρώνονται ή πληρώνονται έναντι ή με γλίσχρους μισθούς οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα που είναι και οι περισσότεροι; Δεν κατανοούν ότι η διάλυση της οικονομίας στερεί από το κράτος πολύ περισσότερα φορολογικά έσοδα από αυτά που ελπίζουν να μαζέψουν, αν μαζέψουν, από τις περίφημες λίστες Λαγκάρντ, Λιχτενστάϊν, εμβασμάτων κ.α.;
Δεν καταλαβαίνουν ότι αν υπάρξει συμφωνία, όπως θέλουν, τον Ιούλιο τα μέτρα που θα χρειαστεί τότε να πάρουν θα είναι πολύ μεγαλύτερου κόστους λόγω της συντελούμενης, αυτούς τους μήνες, καταβαράθρωσης της οικονομίας; Δεν καταλαβαίνουν πως η κατάσταση νεκροφάνειας της οικονομίας και το μαρτύριο της σταγόνας που υφίσταται η χώρα ωφελεί, τελικά, τους δανειστές ή εκείνους τους κύκλους που θέλουν να τιμωρηθεί για παραδειγματισμό η χώρα και να αποτύχει η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν συνειδητοποιούν πως η τακτική της αναβολής που ακολουθούν βλάπτει την ίδια την κυβέρνηση; Τα ως άνω ερωτηματικά τα συμμερίζεται και μέλος του οικονομικού επιτελείου της κυβερνήσεως, ο οποίος διαπιστώνει ότι "η χώρα βρίσκεται στον αναπνευστήρα και εναπόκειται στους δανειστές μας αν και πότε θα αποφασίσουν να μας αποσυνδέσουν. Πιστεύω όμως πως δεν θα το κάνουν και πάντως όχι πριν ολοκληρωθεί η τετράμηνη παράταση που μας έδωσαν την 20η Φεβρουαρίου. Μέχρι τότε ελπίζω πως θα είμαστε και μεις έτοιμοι και θα συμφωνήσουμε σε ένα σχέδιο βιώσιμης ανάπτυξης της χώρας, κάτι που συμφέρει και αυτούς και εμάς".

Ακόμη όμως κι αν υπάρξει, που θα υπάρξει, στάγδην χρηματοδότηση, για να μην σκάσει η χώρα μέχρι τον Ιούνιο, η συμφωνία που θα πρέπει να υπογραφεί είναι πολύ δύσκολο να υπερψηφισθεί και από τους 162 βουλευτές της συμπολίτευσης και να γίνει αποδεκτή από το σύνολο της οργάνωσης του ΣΥΡΙΖΑ εάν δεν περιέχονται σ' αυτήν, όπερ και το πιθανότερο, οι κόκκινες γραμμές που σε υψηλούς τόνους σήμερα διατυπώνονται. Τι θα γίνει τότε; Εκλογές; Αποκλείεται. Δημοψήφισμα; Μόνον εάν είναι, μέσω αυτού, να αλλάξει η σύνθεση της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αν δηλαδή τεθεί προς έγκριση μια συμφωνία, με την οποίαν διαφωνούν οι ΑΝ.ΕΛ και η Αριστερή Πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ. Και ποιοί θα είναι οι νέοι εταίροι του Τσίπρα; Το Ποτάμι, το ΠΑΣΟΚ χωρίς τον Βενιζέλο, και οι "καραμανλικοί" της Νέας Δημοκρατίας; Θα αντέξει ο ΣΥΡΙΖΑ μια τέτοια εξέλιξη; Δύσκολο, αλλά και δεν μπορεί να αποκλεισθεί, καθώς στο παρασκήνιο φαίνεται πως γίνονται τέτοιες ζυμώσεις. Πάντως και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως αρχίζει να κατανοεί πως η μετατροπή της προσωπικής αξιοπρέπειας σε μαζική πολιτική και συλλογική εθνική διεκδίκηση εχει όρια. Ιστορικά, εκτός βεβαίως των περιπτώσεων πολέμου, έχει ταυτιστεί με τον ποπουλισμό και ιδιαίτερα τον Περονισμό και δύσκολα μπορεί να ευδοκιμήσει σήμερα και μάλιστα σ' ένα κράτος-μέλος μιας ευρύτερης κοινότητας συμφερόντων με θεσμισμένους κανόνες λειτουργίας και συμπεριφοράς.
Ο λαός αυτό που χρειάζεται σήμερα -υποστηρίζει παλαιός κοινοβουλευτικός που μάλιστα για αρκετά χρόνια είχε κορυφαία πολιτική και πολιτειακή θέση- είναι ένα συνεγερτικό εθνικό αφήγημα με ιεραρχήσεις και στόχους. Ένα σχέδιο με αρχή, μέση και τέλος. Χρειάζεται να ειπωθεί και να γίνει κατανοητό τι έχει γίνει μέχρι τώρα, τι θα γίνει από δω και πέρα, πώς και πότε θα φανεί φως στο τούνελ. Χρειάζεται πολιτική και όχι επικοινωνία. Οι μικροί και γενναίοι που αντιστέκονται στους ισχυρούς και τους κακούς είναι καλό στόρι για τα σινεμά και τα μυθιστορήματα. Η χώρα όμως έχει ανάγκη από χρήματα, δουλειές, επενδύσεις, παραγωγική ανασυγκρότηση, διοικητικό εκσυγχρονισμό, κοινωνική ανόρθωση και όχι πολιτική πολυλογία. Η κυβέρνηση σ' αυτά θα πρέπει να επικεντρωθεί κι αυτά τα προβλήματα να λύσει και όχι να διαπληκτίζονται για το αν εισέβαλαν ή δεν εισέβαλαν οι αντιεξουσιαστές στο Κοινοβούλιο ή αν το στυλ Βαρουφάκη εκνευρίζει ή όχι τον Σόϊμπλε. Απαιτείται μια νέα θεώρηση των πραγμάτων. Ρεαλιστική, υπεύθυνη και -κυρίως- συμβατή με τα δεδομένα της κρίσης. Δεν μπορεί, για να αναφέρουμε μόνον ένα παράδειγμα, να υπολογίζεται ότι θα εισπραχθούν 300 εκατ. ευρώ από τις τηλεοπτικές άδειες όταν όλοι γνωρίζουν ότι τα κανάλια ειναι "πεθαμένα" και με τα μισά λεφτά θα μπορούσε κάποιος να αγοράσει όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς της χώρας και οι ιδιοκτήτες τους θα τον έκαναν και εικόνισμα.
Ο Αλ. Τσίπρας, λόγω της στρατηγικής ήττας που υπέστησαν τα κόμματα της προηγούμενης συγκυβέρνησης και της απουσίας, ουσιαστικά πολιτικής εναλλακτικής, τουλάχιστον για το προβλεπτό μέλλον, έχει -όπως μας εξομολογείται υπουργός σε κρίσιμο πόστο που όμως δεν θέλει να δημοσιοποιηθεί το όνομά του- την ευκαιρία και τη δυνατότητα, εφόσον επικεντρωθεί στα πραγματικά προβλήματα και λάβει εγκαίρως αποστάσεις από ορισμένους "θερμόαιμους", να παράξει έργο και να μείνει στην Ιστορία. Όσο καθυστερεί θα χάνει. Ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός του. Τον Ιούλιο, αν η κατάσταση συνεχιστεί ως έχει, θα κληθεί, έναντι νέου δανείου 40 δις ευρώ, να υπογράψει μια συμφωνία για μια κατεστραμμένη χώρα και τότε δεν είναι σίγουρο ότι θα μπορέσει να την υπογράψει ή θα σηκώσει τα χέρια ψηλά.
πηγη : matrix24.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου